Varlığına Alışmışım

Varlığına Alışmışım Şiiri

Sevmeden yaşamak,
Ot gibi yaşamaktır!
Çiçeğin bile bir gönlü var
Bunun azı birazı yok,
Sevdin mi ,
İliklerine kadar seveceksin,
Kaytarmak yok
Tek kaatla bir kuş uçamaz!
Kanatların da çift olması lazım
Ayrılıkların kimseye faydası yok,
Allaha mahsusmuş bu yalnızlık
Seni bilmem ama,
Ben usandım ayrı kalmaklardan
Yaz geldi,
Kış geçti,
Hala içimde kar boran varBir yerim var,
Bir de yarim var!
Umut desen kaf dağının ardında,
Kıldan ince,kalemden gevrek,
Ayrılıklarda bu yüreğim,
Bassan kırılacak
İstim üstünde durmalarım var
Dün gece,
Seni Şahindere ye anlattım
Çok hüzünlenmiş olmalı ki gülüm,
Sabah sokaklarını sırırlsıklam buldum!
Hasret zor,
Ama imkansız değil
Seni imkansız olduğun için sevdim,
İmkansızlıklar içinde zorluklarım var!
İnsan her şeye alışıyor da,
Varlığına alıştığın insanın,
Yokluğuna alışamıyor nedense!
Hele alışılan insan sen olunca,
İnsanın öksüz çucuklar gibi olmaları var
Aşk var dediler
Geldim
Aşk cennetten çıkma dediler
Sevdim
Bu dünyada ölüm var,kalım var
Üç günlük dünyada bu sevdanın
Bizde nimetini görme isteklerim var

İsmail Kızılay

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir